noscript image for google
<h2>Μαιευτήρας - Χειρουργός Γυναικολόγος - Εύα A. Μαραγκουδάκη</h2><p>Τοκετός, Μαιευτικό, Υπερηχογράφημα, Καρδιοτοκογράφημα Εγκύου, Μαθήματα ανώδυνου Τοκετού, Έλεγχος ψηλάφηση μαστού, Ιατρείου Τεστ Παπανικολάου, Γυναικολογικό Υπερηχογράφημα, ThinPrep, HPV, DNA test Κολποσκόπηση-Βιοψία Τραχήλου, Εμμηνόπαυση</p><div class='bgslideshowmore'><a href='http://www.maragoudaki.4ty.gr/more.php?l=el' >Περισσότερα...</a></div> <h2>Γυναικολογία</h2><p>Πάσης φύσεως γυναικολογικά θέματα...</p><div class='bgslideshowmore'><a href='http://www.maragoudaki.4ty.gr/more2.php?l=el' >Περισσότερα...</a></div> <h2>Εγκυμοσύνη</h2><p>Προγεννητικός Έλεγχος, Παρακουλούθηση Κύησης, Τοκετός Παθολογία, Κύησης, Η Διατροφή στην Εγκυμοσύνη....</p><div class='bgslideshowmore'><a href='http://www.maragoudaki.4ty.gr/more3.php?l=el' >Περισσότερα...</a></div> <h2>Femilift</h2><p>Νέα πρωτοποριακή θεραπεία. Μάθετε περισσότερα...</p><div class='bgslideshowmore'><a href='http://www.maragoudaki.4ty.gr/more2.php?l=el' >Περισσότερα...</a></div>
Previous Next
Γυναικολογία


Γυναικολογία
Dr. Έυα Α. Μαραγκουδάκη

HPV
HPV – Καρκίνος του Τραχήλου της Μήτρας
 
Ο Ιός πίσω από τον Καρκίνο του Τραχήλου της Μήτρας
Ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας αναπτύσσεται ως αποτέλεσμα εμμένουσας λοίμωξης από έναν ιό, γνωστό ως ο ιός των ανθρώπινων θηλωμάτων (HPV)
Ο HPV είναι ένας εξαιρετικά συχνός ιός και μεταδίδεται εύκολα. Ο HPV μπορεί να μεταδοθεί χωρίς ολοκληρωμένη σεξουαλική επαφή, επομένως το προφυλακτικό δεν προστατεύει πλήρως τις γυναίκες από το να προσβληθούν από τον ιό HPVkarkinos traxilou1
Μέχρι στιγμής έχουν προσδιοριστεί περίπου 100 τύποι του HPV. Από αυτούς μόνο 15 τύποι HPV είναι ογκογόνοι, δηλαδή θεωρείται ότι προκαλούν καρκίνο του τραχήλου της μήτρας
Οι τύποι 16 και 18 του HPV ευθύνονται για περισσότερο από το 70% των περιστατικών καρκίνου του τραχήλου της μήτρας
Οι τύποι 45 και 31 του HPV είναι οι τρίτος και τέταρτος αντίστοιχα συχνότεροι ογκογόνοι τύποι, παγκοσμίως
Οι τύποι 16, 18, 45 και 31 του HPV ευθύνονται μαζί για το 80% των περιστατικών καρκίνου του τραχήλου της μήτρας παγκοσμίως
 
Η Επίπτωση του Καρκίνου του Τραχήλου της Μήτρας
Ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας είναι ο δεύτερος συχνότερος καρκίνος σε γυναίκες κάτω των 45 ετών
Ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας είναι η τρίτη αιτία θανάτου από καρκίνο στις γυναίκες παγκοσμίως, μετά τον καρκίνο του μαστού και του πνεύμονα
Παγκοσμίως, κάθε χρόνο 270.000 γυναίκες πεθαίνουν από καρκίνο του τραχήλου της μήτρας, που ισούται με μία γυναίκα κάθε δύο λεπτά, κάθε μέραkarkinos traxilou2
Στην Ευρώπη υπολογίζεται ότι 30.000 γυναίκες πεθαίνουν από καρκίνο του τραχήλου της μήτρας κάθε χρόνο, που ισούται με μια γυναίκα κάθε 18 λεπτά κάθε μέρα
Παγκοσμίως, αυτή τη στιγμή περίπου 1,4 εκατομμύρια γυναίκες διαγιγνώσκονται με καρκίνο του τραχήλου της μήτρας
Παγκοσμίως, 500.000 νέα περιστατικά αναφέρονται κάθε χρόνο, ενώ υπολογίζεται ότι χωρίς δραματικές βελτιώσεις στην πρόληψη του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας θα μπορούσαν να υπάρχουν περίπου ένα εκατομμύριο νέα περιστατικά κάθε χρόνο μέχρι το 2050
60.000 νέα περιστατικά καρκίνου του τραχήλου της μήτρας διαγιγνώσκονται κάθε χρόνο στην Ευρώπη
Στην Ελλάδα κάθε χρόνο 1200 γυναίκες διαγιγνώσκονται με καρκίνο στον τράχηλο της μήτρας. Υπολογίζεται επίσης ότι ετησίως 500 Ελληνίδες χάνουν τη μάχη με το θάνατο εξαιτίας αυτής της νόσου
 
Όλες οι Γυναίκες Κινδυνεύουν
Κάθε σεξουαλικά ενεργή γυναίκα κινδυνεύει να προσβληθεί από λοίμωξη με HPV κατά τη διάρκεια της ζωής της
Υπολογίζεται ότι μεταξύ του 50-80% των σεξουαλικά ενεργών γυναικών θα προσβληθούν από HPV κάποια στιγμή στη ζωή τους
 
Από τη Λοίμωξη με HPV στον Καρκίνο του Τραχήλου της Μήτρας
Η εμμένουσα λοίμωξη με ογκογόνο τύπο του ιού μπορεί να προκαλέσει την ανάπτυξη μη φυσιολογικών και προκαρκινικών μεταβολών τραχηλικών κυττάρων ή λοιμώξεις, γνωστές ως τραχηλικές ενδοεπιθηλιακές νεοπλασίες (CIN) οι οποίες με τον καιρό μπορεί να εξελιχθούν σε καρκινικές
Οι αλλοιώσεις κατηγοριοποιούνται σύμφωνα με την πιθανότητα που έχουν να εξελιχθούν σε διηθητικό καρκίνο, σε CIN1, CIN2 και CIN3, ενώ ο διηθητικός καρκίνος του τραχήλου της μήτρας είναι πιθανόν να εξελιχθεί από CIN3
Η εξέλιξη σε καρκίνο του τραχήλου της μήτρας είναι γενικά ασυμπτωματική (δηλαδή δεν παρουσιάζονται συμπτώματα της ασθένειας) και παίρνει πολύ χρόνο στις περισσότερες γυναίκες
 
Η Πρόληψη σε Συνδυασμό με τον Προληπτικό Έλεγχο είναι η Λύση
Ο εμβολιασμός μπορεί να προστατέψει έναντι έως και 70% ων περιστατικών του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας – για τη βέλτιστη πρόληψη ο εμβολιασμός πρέπει να συνδυάζεται με τον προληπτικό έλεγχο
Μοντέλα δείχνουν ότι ο εμβολιασμός σε συνδυασμό με τον τακτικό προληπτικό έλεγχο θα μπορούσε να μειώσει την πιθανότητα ανάπτυξης καρκίνου του τραχήλου της μήτρας κατά 94% σε σύγκριση με τη μη παρέμβαση
Όπου υπάρχουν, τα προγράμματα προληπτικού ελέγχου μπορούν να εντοπίσουν παθολογικά και προκαρκινικά κύτταρα στον τράχηλο, ωστόσο δεν προλαμβάνουν την αιτία των τραχηλικών ανωμαλιών, δηλαδή την εμμένουσα λοίμωξη με ογκογόνους τύπους του HPV
Επιπλέον, ο προληπτικός έλεγχος δεν εντοπίζει όλα τα προκαρκινικά κύτταρα του τραχήλου ή τον καρκίνο
Στις περισσότερες χώρες, ο κίνδυνος ανάπτυξης καρκίνου του τραχήλου της μήτρας είναι περίπου πέντε φορές μεγαλύτερος σε γυναίκες που δεν ελέγχονται τακτικά
Ο εμβολιασμός έναντι του καρκίνου του τραχήλου της μήτρας μπορεί να μειώσει δραματικά τα ποσοστά καρκίνου του τραχήλου της μήτρας, των προκαρκινικών αλλοιώσεων και της ανάγκης για περαιτέρω θεραπεία. Αυτό θα μπορούσε να μειώσει το σημαντικό άγχος και αβεβαιότητα που μπορεί να συνοδεύει τα αποτελέσματα ενός παθολογικού επιχρίσματος στο τεστ Παπανικολάου
Ο καλύτερος δυνατός εμβολιασμός πρέπει να προσφέρει στις γυναίκες προστασία έναντι όλων των ογκογόνων τύπων του HPV παράλληλα με τη μεγαλύτερη διάρκεια προστασίας
 
 
HPV - Εμβόλιο
Εδώ και λίγο καιρό υπάρχει ένα προφυλακτικό εμβόλιο εναντίον της μόλυνσης από τον ιό HPV. Αυτό περιέχει μόνο πρωτείνες της κάψας του ιού και όχι γενετίκο υλικό (DNA)και κατά συνέπεια δεν μπορεί να προκαλέσει νόσο (ούτε σε ήπια μορφή, όπως συμβαίνει με άλλα εμβόλια που περιέχουν εξασθενημένα στελέχη μικροβίων ). Το εμβόλιο αυτό, προκαλώντας την δημιουργία ειδικών αντισωμάτων ,παρέχει προστασία εναντίον 4 τύπων του HPV και συγκεκριμένα των τύπων «χαμηλού κινδύνου» 6 και 11, που ευθύνονται για το ~90% των κονδυλωμάτων και των τύπων «υψηλού κινδύνου» 16 και 18, που ευθύνονται για το ~70% των περιπτώσεων του καρκίνου του τραχήλου. Είναι σημαντικό να τονισθεί ότι μια γυναίκα,παρ'όλο που έχει εμβολιασθεί, μπορεί αργότερα να μολυνθεί από κάποιον άλλο ογκογόνο τύπο του HPV (εκτός των τύπων 16 και 18 που περιέχει το εμβόλιο ) και έτσι να κινδυνεύει να εμφανίσει αλλοιώσεις στον τράχηλο.
 
Ποιός πρέπει να εμβολιασθεί και πότε;
Το εμβόλιο δεν έχει θεραπευτική δράση και επομένως δεν χορηγήται για τη θεραπεία των προκαρκινικών αλλοιώσεων ή του καρκίνου του τραχήλου ή των κονδυλωμάτων.Ιδανικά,το εμβόλιο πρέπει να γίνεται πριν την άναρξη των σεξουαλικών επαφών, επειδή μέχρι τότε ο οργανισμός δεν έχει εκτεθεί ακόμη στον ιό. Επιπλέον,η απάντηση του οργανισμού στο εμβόλιο (η δημιουργία δηλαδή αντισωμάτων )είναι πολύ μεγαλύτερη στις μικρές ηλικίες. Για τους δύο αυτούς λόγους συστήνεται να εμβολιάζονται τα κορίτσια ηλικίας 11-14 ετών. Προς το παρόν δεν υπάρχει σαφής οδηγια για εμβολιασμό των αγοριών και ο εμβολιασμός τους είναι προαιρετικός. Το εμβόλιο ενδεικνυται επίσης και για κορίτσια και νέες γυναικες 15-26 ετών, που δεν εμβολιάστηκαν σε μικρότερη ηλικία.
 
Μια γυναίκα που έχει ήδη σεξουαλικές απαφές μπορεί να κάνει το εμβόλιο;
Ναι, μπορεί. Πρέπει όμως να τονισθεί πως μια γυναίκα που έχει σεξουαλικές επαφές έχει πιθανότητες να έχει έρθει ήδη σε επαφή με κάποιο τύπο του ιού HPV. Η προστασία που παρέχει σε αυτήν την περίπτωση το εμβόλιο είναι πιθανόν ελαττωμένη. Έτσι, π.χ.,εάν έχει ήδη προσβληθεί από έναν από τους 4 τύπους του ιού που καλύπτει το εμβόλιο ,αυτό θα την προφυλάξει από τους άλλους 3 τύπους ,αλλά όχι από τον ιό μες τον οποίο έχει έρθει ήδη σε επαφή.Δηλαδή, δεν αποκλείεται στο μέλλον να εμφανισθεί κάποια βλάβη (κονδύλωμα ή προκαρκινική αλλοίωση ή και καρκίνο στον τράχηλο) που θα οφείλεται στο στέλεχος του ιού με το οποίο είχε έρθει παλαιότερα σε επαφή.
 
Μπορεί μια γυναίκα να ελέγξει εάν έχει προσβληθεί απο τον HPV προτού κάνει το εμβόλιο;
Η ανίχνευση του ιού στον τράχηλο της μήτρας μπορεί να γίνει με το λεγόμενο HPV-DNA test ,μια εξέταση με διαδικασία λήψης παρόμοια με αυτήν του τεστ Παπανικολάου. Με αυτήν τη εξέταση μπορούμε να ελέγξουμε εάν η γυναίκα έχει αυτήν τη στιγμή λοίμωξη με κάποιον τύπο του HPV. Αντίθετα, μέχρι σήμερα ,δεν υπάρχουν αξιόπιστες δοκιμασίες ανίχνευσης αντισωμάτων εναντίον του HPV στο αίμα , που να δείχνουν αν έχει προηγηθεί στο παρελθόν μια HPV –λοίμωξη, όπως συμβαίνει με άλλες λοιμώξεις (π.χ. ερυθρά ) . Έτσι, γενικά δεν είναι απαραίτητο για μια γυναίκα να κάνει HPV-DNA test πριν το εμβόλιο ,αλλά αν το κάνει θα μπορέσει ο γιατρός της να την ενημερώσει πιο σωστά για την αναμενόμενη αποτελεσματικότητα του εμβολίου.
 
Πώς γίνεται ο εμβολιασμός και ποια είναι η διάρκεια προστασίας;
Ο εμβολιασμός γίνεται σε τρείς δόσεις : 1η δόση: τώρα, 2η δόση: 2 μήνες μετά την 1η δόση, 3η δόση: 6 μήνες μετά την 1η δόση. Πλήρης προστασία παρέχεται 1 μήνα μετά τη χορήγηση και της 3ης δόσης. Το εμβόλιο χορηγήται με ενδομυική ένεση στο δελτοειδή βραχίονα ή στην προσθιοπλαγία περιοχή του μηρού. Προς το παρόν τα δεδομένα παρέχουν στοιχεία για διάρκεια προστασίας μέχρι 5 έτη. Δέν γνωρίζουμε εάν θα έιναι αναγκαία μια αναμνηστική δόση στο μέλλον.
 
Υπάρχουν παρενέργειες ή ανεπιθύμητες αντιδράσεις από τον HPV-εμβολιασμό;
Το HPV εμβόλιο αποδείχτηκε μέχρι σήμερα πολύ ασφαλές και δεν εμφανίζει αυξημένη συχνότητα κάποιων παρενεργειών ή ανεπιθύμητων ενεργειών σε σχέση με άλλα εμβόλια που γίνονται στις ίδιες ηλικιακές ομάδες. Έχουν περιγραφεί ήπια ενοχλήματα όπως : ήπιος πόνος ,κνησμός , ερυθρότητα ή οίδημα στο σημείο του εμβολιασμού, δεκατική πυρετική κίνηση και σπάνια πυρετός πάνω από 38ΟC.Σε ό,τι αφορά στις περιπτώσεις απώλειας συνείδησης και τάσεων λιποθυμίας μετά τη χορήγηση του εμβολίου, πρέπει να σημειωθεί πως αυτό είναι κάτι που συμβαίνει συχνά όταν εμβολιάζονται άτομα που βρίσκονται στην εφηβική ηλικία.Συστήνεται η χορήγηση του εμβολίου να γίνεται με την γυναίκα να είναι καθιστή ή ξαπλωμένη,καθώς και η παραμονή της επί 15/λεπτό στο χώρο του ιατρείου μετά τον εμβολιασμό.Μέχρι στιγμής, μετά από την χορήγηση άνω των 2.000.000 δόσεων του εμβολίου στις ΗΠΑ αναφέρθηκαν ορισμένες ανεπιθύμητες αντιδράσεις στην συντριπτική τους πλειοψηφία σαν αυτές που αναφέρονται που αναφέρονται πιό πάνω.Εμφανίστηκαν επίσης 3 περιπτώσεις του συνδρόμου παράλυσης Guillain –Barre , το οποίο, ανεξάρτητα από εμβολιασμό, εμφανίζεται ούτως ή άλλως στον γενικό πληθυσμό με μεγαλύτερή συχνότητα. Έτσι η παρουσία του δεν συσχετίστηκε με τον HPV-ενβολιασμό.Επειδη τα δεδομένα σχετικά με την δράση του εμβολίου στην κύηση είναι περιορισμένα , η χορήγηση του σε έγκυες γυναίκες πρέπει να αποφεύγεται.Ο HPV –εμβολιασμός επί υπάρχουσας εγκυμοσύνης δεν αποτελεί ένδειξη για διακοπή της κύησης .Οι θηλάζουσες μητέρες μπορούν να εμβολιασθούν.Άτομα με έντονη αλλεργική προδιάθεση ή με εμφάνιση αλλεργικών αντιδράσεων στα συστατικά που εμπεριέχονται στο εμβόλιο είναι προτιμότερο να μην εμβολιάζονται.Δεν έχουν περιγραφεί περιπτώσεις σοβαρής αλλεργικής αντίδρασης –αναφυλαξίας ή θανάτου από το εμβόλιο. Παρά ταύτα, το εμβόλιο συνεχίζει πάντα να παρακολουθείται για την πιθανή εμφάνιση σοβαρών ανεπιθύμητων αντιδράσεων στο μέλλον.
 
Μετά τον εμβολιασμό χρειάζεται προληπτικός έλεγχος με τεστ Παπανικολάου όπως γινόταν μέχρι σήμερα;
Σαφέστατα, ναι! Το εμβόλιο δεν υποκαθιστά τον τακτικό προληπτικό έλεγχο του τραχήλου της μήτρας .Όπως αναφέρθηκε ,το εμβόλιο προστατεύει σε  ποσοστό 90% από τις κονδυλωματικές βλάβες και σε ποσοστό 70% από τον καρκίνο του τραχήλου.Υπάρχει δηλαδή και ένα ποσοστό 30% των καρκίνων του τραχήλου που οφείλεται σε άλλους ογκογόνους τύπους του ιού HPV και φυσικά δεν καλύπτεται από τα υπάρχοντα εμβόλια. Για το λόγο αυτό ο τακτικός προληπτικός έλεγχος με το τεστ Παπανικολάου πρέπει οπωσδήποτε να συνεχίσει να γίνεται.
 
Πόσο συχνός είναι ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας ;
Σε ολόκληρο τον κόσμο εμφανίζονται κάθε χρόνο ~470.000 νέες περιπτώσεις καρκίνου του τραχήλου της μήτρας και ~230.000 γυναίκες πεθαίνουν ετησίως από την ασθένεια αυτή. Είναι η δεύτερη συχνότερη αιτία θανάτου γυναικών απο καρκίνο στον κόσμο.Στην Ευρώπη ~30.000 γυναίκες εμφανίζουν κάθε χρόνο καρκίνο τραχήλου της μήτρας και ~15.000 γυναίκες πεθαίνουν κάθε χρόνο από την νόσο αυτή (~100 στην Ελλάδα ). Με άλλα λόγια ,3 γυναίκες κάθε ώρα χάνουν σήμερα την ζωή τους στην προηγμένη Ευρώπη από καρκίνο του τραχήλου της μήτρας , δηλ.από μία νόσο που είναι δυνατό να προληφθεί σχεδόν 100%.
 
Πού οφείλεται ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας;
Ο καρκίνος του τραχήλου της μήτρας οφείλεται στον ιό των ανθρωπίνων θηλωμάτων (Human Papilloma Virus-HPV) και προκαλείται από την μόλυνση της γεννητικής περιοχής με συγκεκριμένους τύπους του ιού αυτου.Πρακτικά, δεν υπάρχει περίπτωση καρκίνου τραχήλου της μήτρας που να μην οφείλεται στον ιό HPV!Υπάρχουν πάνω από 150 τύποι του ιού και ~40 από αυτούς μπορούν να προσβάλλουν τη γεννητική περιοχή ( οι άλλοι προσβάλλουν τη στοματική κοιλότητα ,το λάρυγγα ,το δέρμα κλπ).Μερικοί απο αυτούς (όπως οι τύποι 6 και 11) αναφέρονται ως «χαμηλού κινδύνου» διότι συνήθως προκαλούν τα γνωστά καλοήθη κονδυλώματα (δηλ. επάρματα του δέρματος ή του επιθηλίου ). Αντίθετα ,περίπου 15 τύποι ( με συνηθέστερους τους 16 και 18) αναφέρονται ως «υψηλού κινδύνου» ή «ογκογόνοι» («καρκινογόνοι») διότι μπορει να προκαλέσουν κυτταρικές αλλοιώσεις , που εάν εξελιχθούν μπορεί να οδηγήσουν μετά από χρόνια σε καρκίνο του τραχήλου της μήτρας. Οι τύποι 16 και 18 ευθύνονται για το 70% περίπου των περιπτώσεων καρκίνου και για το ~60% των περιπτώσεων προκαρκινικών αλλοιώσεων που παρατηρούνται στον τράχηλο της μήτρας (CIN2 και CIN3).
 
Τι σημαίνει να μολυνθεί κανείς απο τον ιό HPV;
Η μόλυνση από κάποιον τύπο του ιού HPV είναι πάρα πολύ συνηθισμένη. Περίπου το 80% των σεξουαλικά ενεργών γυναικών και το 50% των ανδρών υπολογίζεται πως θα προσβληθούν σε κάποια στιγμή της ζωής τους από κάποιο τύπο HPV! Η μόλυνση από τον HPV συνδέεται κατά κανόνα με τη σεξουαλίκη πράξη. Η λοίμωξη μπορεί να παραμείνει σε λανθάνουσα μορφή για χρόνια. Η χρήση προφυλακτικού μειώνει τον μόλυνσης δεν προστατεύει όμως απόλυτα,επειδή ο HPV μπορεί να μεταδοθεί και με την δερματική επαφή στην περιοχή των γεννητικών οργάνων.Πρέπει να τονιστεί στο σημείο αυτό πως η συντριπτική πλειοψηφία των γυναικών που θα προσβληθούν από κάποιον τύπο HPV,δεν θα παρουσιάσει ποτέ κάποια αλλοίωση στα κύτταρα του τραχήλου. Στο 75% περίπου των περιπτώσεων η λοίμωξη θα υποχωρήσει από μόνη της σε ένα διάστημα από 8 έως 18 μήνες. Στις υπόλοιπες,βέβαια , περιπτώσεις η HPV –λοίμωξη θα παραμείνει επί χρόνια κα σε ένα πολύ μικρό ποσοστό (1-5%) μπορεί να οδηγήσει σε προκαρκινικές ή καρκινικές αλλοιώσεις στον τράχηλο της μήτρας ( αν η γυναίκα κάνει τακτικά τεστ Παπανικολάου, αυτές οι αλλοιώσεις θα αναγνωρισθούν έγκαιρα και θα θεραπευτούν από τον γιατρό).
HPV Test
Ο έλεγχος με HPV τεστ για την ανίχνευση των ογκογόνων HPV στις γυναίκες συνιστάται στις παρακάτω περιπτώσεις:
  • Ως συμπληρωματική εξέταση του τεστ Παπανικολάου σε περίπτωση που τα αποτελέσματά του είναι αμφίβολα (κατηγορία ASCUS). Συγκεκριμένα, αν εμφανιστούν κάποια μη φυσιολογικά κύτταρα αλλά δεν είναι ξεκάθαρο τι ακριβώς συμβαίνει. Σε τέτοιες περιπτώσεις εάν επιβεβαιωθεί με το HPV τεστ ότι έχουμε φλεγμονή από ογκογόνους HPV, οι γυναίκες υποβάλλονται σε περαιτέρω έλεγχο με κολποσκόπηση.
  • Για έλεγχο ρουτίνας σε γυναίκες μεγαλύτερες των 30 ετών, μόνο του ή σε συνδυασμό με το τεστ Παπανικολάου.
  • Για παρακολούθηση μετά από αφαίρεση προκαρκινικών αλλοιώσεων στον τράχηλο της μήτρας.
 
Συνοπτικά, το HPV DNA τεστ μπορεί να βοηθήσει τους γιατρούς να συμπεράνουν ποιες γυναίκες χρειάζονται επιπλέον εξετάσεις, με σκοπό να εντοπίσουν προκαρκινικές αλλοιώσεις.
Κολποσκόπηση
Τι είναι η κολποσκόπηση;
Είναι μια απλή εξέταση που γίνεται στο ιατρείο. Με τη βοήθεια μεγεθυντικών φακών, ο γιατρός βάφει τον τράχηλο της μήτρας και αναζητεί περιοχές που ευθύνονται για τα αλλοιωμένα κύτταρα που έχουν εντοπιστεί στο τεστ Παπ. Αν υπάρχουν εμφανώς τέτοιες περιοχές, ο γιατρός μπορεί να προχωρήσει σε μικρές βιοψίες, ώστε να επιβεβαιώσει την έκταση της βλάβης. Οι βιοψίες αυτές δεν πονάνε ή στη χειρότερη περίπτωση η γυναίκα νιώθει ένα μικρό τσίμπημα. Ανάλογα με την έκταση της βλάβης, μπορεί να χρειαστεί απλή παρακολούθηση ή θεραπεία που γίνεται στο νοσοκομείο.
 
Πότε μία γυναίκα χρειάζεται κολποσκόπηση;
Μία γυναίκα χρειάζεται κολποσκόπηση όταν το τεστ Παπ δείχνει αλλοιώσεις στα κύτταρα του τραχήλου της μήτρας (δυσκαρύωση). Μία στις 10 γυναίκες θα έχει Παπ τεστ που δεν είναι φυσιολογικό. Αυτές οι γυναίκες μπορεί να ωφεληθούν από την κολποσκόπηση, η οποία θα εντοπίσει την έκταση των αλλοιωμένων κυττάρων στον τράχηλο.
 
Τι συμβαίνει μετά την κολποσκόπηση;
Ο γιατρός εξηγεί τι είδε στην κολποσκόπηση, αν πάρθηκε βιοψία και αν υπήρχαν βλάβες επικίνδυνες για τις οποίες πρέπει να ανησυχεί η γυναίκα. Τα αποτελέσματα της βιοψίας συνήθως χρειάζονται 1-3 εβδομάδες.
Αν ληφθεί βιοψία υπάρχεί πιθανότητα η γυναίκα τις επόμενες μέρες να δει λίγες σταγόνες αίμα.
Μπορεί να υπάρχει ένα καφέ υλικό μαζί με το αίμα στο εσώρουχό τις επόμενες 2-4 ημέρες. Αυτό δεν είναι ιστός. Είναι ένα υγρό που χρησιμοποιήθηκε στην κολποσκόπηση για να ελέγξει μικροαιμορραγία, από τη βιοψία, και ονομάζεται 'Monsel'. Είναι δυνατόν να υπάρξει ένα μαύρο υλικό. Αυτό στην περίπτωση που χρησιμοποιείται 'νιτρικό άλας' αντί για 'Monsel'.
Πρέπει να αποφευχθούν οι σεξουαλικές επαφές για 10-12 μέρες. Να μην χρησιμοποιηθεί ταμπόν, κολπικές αλοιφές ή κολπικά υπόθετα αν δεν συστηθούν από το γιατρό.
 
Πότε πρέπει να ανησυχήσω;
Θα πρέπει να ανησυχήσετε και να συμβουλευτείτε τον γιατρό:
σε οποιαδήποτε βαριά αιμορραγία (βαρύτερη από το αίμα της κανονικής περιόδου)
εάν δείτε ανοιχτό κόκκινο αίμα και δεν είστε στην περίοδο
εάν δείτε κολπικά υγρά με έντονη δυσοσμία
εάν έχετε οποιοδήποτε οξύ κοιλιακό πόνο.
Κονδυλώματα/Γεν. Έρπης
Κολπίτιδες
Μη ειδικές βακτηριακές καλοκαιρινές κολπίτιδες
Σ αυτή την κατηγορία ανήκουν οι μη ειδικές βακτηριδιακές κολπίτιδες που οφείλονται στο μικρόβιο gardenella vaginalis (αιμόφιλος του κόλπου). Εκδηλώνονται με χαρακτηριστική μυρωδιά ψαριού και χρήζουν θεραπείας με αντιβίωση.
 
Μυκητιασικές καλοκαιρινές κολπίτιδες
Σειρά έχουν οι μυκητιασικές κολπίτιδες, που παρουσιάζουν και την μεγαλύτερη έξαρση τους θερινούς μήνες. Η πιο συχνή μορφή οφείλεται στον μύκητα candida albicans-που ανήκει στην φυσιολογική χλωρίδα του κόλπου-και προκαλεί ερεθισμό, σε συνδυασμό με υπερέκκριση υγρού, το οποίο έχει την χαρακτηριστική λευκή-καφετί απόχρωση του κομμένου γάλακτος. Η θεραπεία στις μυκητιασικές κολπίτιδες πραγματοποιείται με συνδυασμό αντιμυκητιασικής αγωγής και τοπικής κρέμας.
 
Τριχομοναδικές καλοκαιρινές κολπίτιδες
Οι τριχομοναδικές κολπίτιδες, που προκαλούνται από πρωτόζωα και είναι σεξουαλικώς μεταδιδόμενες. Δημιουργούν κνησμό, δύσοσμες κολπικές εκκρίσεις που έχουν χαρακτηριστική βλεννοπυώδη υφή, δυσπαρεύνια και δυσουρία, δηλαδή δυσκολία στην ούρηση, ενώ αντιμετωπίζονται με την κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή που θα συστήσει ο γιατρός.
 
Μικτές καλοκαιρινές κολπίτιδες
Αυτή η κατηγορία περιλαμβάνει τις μικτές κολπίτιδες, που παρουσιάζονται σε μικρότερη συχνότητα και οφείλονται κυρίως σε χλαμύδια και μυκοπλάσματα. Η θεραπεία τους διαμορφώνεται αναλόγως του μικροβίου, που τις προκαλεί.
 
Ατροφικές καλοκαιρινές κολπίτιδες
Τέλος, υπάρχουν και οι ατροφικές κολπίτιδες οι οποίες διαφέρουν από τις προηγούμενες στο ότι εμφανίζονται συνήθως σε γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας, οι οποίες βρίσκονται κοντά στην εμμηνόπαυση. Οφείλονται στην πτώση των οιστρογόνων, που προκαλούν αλλαγή στο pH του κόλπου, με αποτέλεσμα να ευνοούνται μολύνσεις. Εκδηλώνονται με κολπική ξηρότητα, ενίοτε και αιμόρροια, που συνοδεύονται από δυσπαρεύνια και η θεραπεία του διαμορφώνεται αναλόγως του ένοχου μικροβίου.
 
Συμβουλές για να αποφύγετε τις καλοκαιρινές κολπίτιδες
Φροντίστε να τηρείτε σχολαστικά τους κανόνες ατομικής υγιεινής, αλλά με τέτοιο τρόπο που να μην διαταράσσεται η φυσιολογική χλωρίδα του κόλπου. ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΝΤΑΙ οι εσωτερικές πλύσεις με αντισηπτικά, διότι καταστρέφουν τη φυσιολογική χλωρίδα του κόλπου και αυξάνουν την ευπάθεια στις λοιμώξεις.
Περιορίστε το ταμπόν και τα σερβιετάκια κατά την διάρκεια του καλοκαιριού, και φροντίστε όταν τα χρησιμοποιείτε να τα αλλάζετε τακτικά και να μην τα αφήνετε να βρίσκονται πολλές ώρες σε επαφή με την γεννητική περιοχή γιατί έτσι εντείνεται ο κίνδυνος για καλοκαιρινές κολπίτιδες.
Στην παραλία, μετά το μπάνιο προτιμήστε να αλλάζετε τουλάχιστον το κάτω μέρος του μπικίνι, ώστε να μην παραμένει βρεγμένο πάνω στο σώμα σας, γιατί η υγρασία, που αναπτύσσεται είναι ο καλύτερος «φίλος» των μυκήτων και οι μύκητες με την σειρά τους προκαλούν τις μυκητιασικές καλοκαιρινές κολπίτιδες.
Χρησιμοποιήστε πάντοτε πετσέτα ή ψάθα όταν ξαπλώνετε στην παραλία και μην κάθεστε ποτέ απευθείας πάνω στην ξαπλώστρα, την καρέκλα ή την άμμο γιατί μπορεί να «κολλήσετε» μικρόβια που προκαλούν καλοκαιρινές κολπίτιδες.
Προτιμήστε τα βαμβακερά εσώρουχα, που αφήνουν το δέρμα να αναπνέει και μην φοράτε συνθετικά, τα οποία αντεδείκνυνται ακόμα περισσότερο το καλοκαίρι, καθώς ευνοούν την εφίδρωση και αυξάνουν την πιθανότητα να πάθετε καλοκαιρινές κολπίτιδες.
Για να θωρακίσετε εκ των έσω την υγεία σας απέναντι στα μικρόβια που προκαλούν τις καλοκαιρινές κολπίτιδες, εμπλουτίστε το καθημερινό σας μενού με γιαούρτι και γάλα τα οποία αποτελούν καλές πηγές βιταμινών Β, που προστατεύουν την φυσιολογική χλωρίδα του οργανισμού.
Αν πάθετε μια από τις καλοκαιρινές κολπίτιδες, πρέπει οπωσδήποτε να ενημερώσετε τον σύντροφό σας γιατί κινδυνεύει να «κολλήσει» και εκείνος τα μικρόβια και να σας τα ξανα-μεταδώσει, με αποτέλεσμα να υποτροπιάζει σε εσάς η νόσος.
Ενδομητρίωση
Ενδομητρίωση είναι η πάθηση που χαρακτηρίζεται από την παρουσία λειτουργικού ενδομητρικού ιστού (αδένων καιendomitriosi1 στρώματος ) σε θέσεις εκτός μήτρας. Η ανάπτυξη ενδομητρίου εντός του μυομητρίου καλείται αδενομύωση ή εσωτερική εμδομητρίωση και αποτελεί ξεχωριστή παθολογική οντότητα με διαφορετική αιτιολογία, παθοφυσιολογία, κλινική πορεία και αντιμετώπιση. Οι δύο αυτές παθολογικές οντότητες είναι δυνατόν να συνυπάρχουν. Η ενδομητρίωση υπολογίζεται ότι αφορά το 7% των γυναικών σε αναπαραγωγική ηλικία ιδιαίτερα μεταξύ των 25-40 ετών, μπορεί όμως να εμφανιστεί και νωρίτερα, ακόμα και πριν από την εμμηναρχή, ενώ σπάνια συμβαίνει μετά την εμμηνόπαυση. Στο 20% - 40% των γυναικών με υπογονιμότητα ανευρίσκεται ενδομητρίωση.
Στατιστικές δείχνουν ότι η εγκυμοσύνη μπορεί να επιβραδύνει την εξέλιξη της νόσου. Επιπλέον γυναίκες που έχουν συγγενείς πρώτου βαθμού (μητέρα, αδερφές) οι οποίες νοσούν, διατρέχουν υψηλότερο κίνδυνο ανάπτυξή της. Ένας άλλος παράγοντας που σχετίζεται με την ενδομητρίωση είναι το μήκος του κύκλου (γυναίκες με κύκλο μικρότερο από 27 ημέρες και περίοδο που διαρκεί περισσότερο από μια εβδομάδα είναι πιο επιρρεπείς).
Η ενδομητρίωση, κατά κύριο λόγο είναι πάθηση που εντοπίζεται στην πύελο. Συνηθέστερες εντοπίσεις είναι οι ωοθήκες, το τοιχωματικό περιτόναιο, ο δουγλάσειος, οι ιερομητρικοί σύνδεσμοι και η οπίσθια επιφάνεια της μήτρας. Λιγότερο συχνά ενδομητριωσικές εστίες απαντώνται στην ορογόνο επιφάνεια του ορθοσιγμοειδούς , της ουροδόχου κύστης, του ειλεού, της σκωληκοειδούς απόφυσης και των στρογγυλών συνδέσμων. Σπανίως , εστίες ενδομητρίωσης απαντώνται και έξω από την περιτοναϊκή κοιλότητα όπως στον υπεζωκότα στους νεφρούς, στο πάγκρεας, στο δέρμα κλπ.
Ο έκτοπος αυτός ενδομητρικός ιστός αντιδρά στις μεταβολές των ορμονών του γεννητικού συστήματος κατά τον ίδιο τρόπο που αντιδρά και το φυσιολογικό ενδομήτριο , αλλά λόγω της έκτοπης θέσης του δεν αποβάλλεται διά του κόλπου αλλά απελευθερώνεται στους γειτονικούς ιστούς δημιουργώντας οίδημα-φλεγμονή και προοδευτικά συμφύσεις και ουλώδη ιστό.
 
Παθογένεση
Η ενδομητρίωση είναι μια από τις πλέον αινιγματικές και μυστηριώδεις γυναικολογικές παθήσεις. Από το 1860 που ο Von Rokitansky έκανε την πρώτη λεπτομερή περιγραφή της νόσου, πολλές θεωρίες σχετικά με την παθογένεσής της έχουν προταθεί, χωρίς όμως καμία να ερμηνεύει πλήρως την παθολογική αυτή οντότητα.
ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΛΑΣΙΑΣ : σύμφωνα με την οποία μεσοθηλιακά κύτταρα του περιτοναίου υφίστανται μεταπλασία και σχηματίζουν τελικά τυπικούς αδένες ενδομητρίου και στρώμα.
ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΣΠΟΡΑΣ ΚΑΙ «ΜΕΤΑΜΦΥΤΕΥΣΗΣ» ΕΝΔΟΜΗΤΡΙΟΥ : Η διασπορά ενδομητρικού ιστού μπορεί να γίνει λεμφογενώς, αιματογενώς, ιατρογενώς ή με τον μηχανισμό της παλίνδρομης διασποράς εμμηνορρυσακού υλικού κατά την εμμηνορρυσία. Ο μηχανισμός της παλίνδρομης διασποράς, που προτάθηκε από τον Sampson το 1922 είναι ο πλέον κατανοητός και ελκυστικός μηχανισμός, ιδιαίτερα σήμερα που είναι γενικά αποδεκτό ότι στην πλειονότητα των γυναικών παρατηρείται παλίνδρομη ροή εμμηνορρυσιακού υλικού στην περιτοναϊκή κοιλότητα διαμέσου των σαλπίγγων.
ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΓΩΓΗΣ : είναι ο συνδυασμός των δύο προηγούμενων θεωριών. Σύμφωνα με αυτήν, ουσίες που ελκύονται από το παλινδρομηθέν εμμηνορρυσιακό υλικό προκαλούν μετατροπή αδιαφοροποίητων μεσεγχυματικών κυττάρων σε κύτταρα ενδομητρίου.
Η πλέον πρόσφατη υπόθεση είναι ότι η εμφάνιση και η εξέλιξη της ενδομητρίωσης σχετίζεται με διαταραχές της λειτουργίας του συστήματος τόσο της κυτταρικής όσο και της χημικής ανοσίας, με αποτέλεσμα η ανεπαρκή απάντηση του αμυντικού συστήματος του περιτοναίου στον ενδομητρικό ιστό που παλινδρομεί. Ακόμη, φαίνεται ότι υπάρχουν διαφορετικοί μηχανισμοί παθογένεσης για διαφορετικές εντοπίσεις της πάθησης και πιο συγκεκριμένα για τις εντοπίσεις στο τοιχωματικό περιτόναιο, στις ωοθήκες και στο ορθοκολπικό διάφραγμα.
Τέλος, η κληρονομικότητα παίζει ρόλο στην ενφάνιση της πάθησης. Γυναίκες με βεβαρημένο οικογενειακό ιστορικό έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να αναπτύξουν ενδομητρίωση και μάλιστα σε νεαρότερη ηλικία και μεγαλύτερης βαρύτητας.
 
Κλινική εικόνα
Η ενδομητρίωση είναι πλέον συχνή σε γυναίκες που ευρίσκονται στην τρίτη δεκαετία της ζωής τους, άτοκες ή με μικρό αριθμό τοκετών.
Η κλινική εικόνα εξαρτάται από την εντόπιση και την έκταση των βλαβών αλλά η ένταση των συμπτωμάτων δεν συμβαδίζει υποχρεωτικά με την εξάπλωση και την βαρύτητα της πάθησης. Πολλές γυναίκες που πάσχουν από ενδομητρίωση είναι ασυμπτωματικές και παρουσιάζουν ιστορικό υπογονιμότητας.
Πυελικό άλγος, ιδιαίτερα δυσμηνόρροια, και υπογονιμότητα είναι τα κύρια συμπτώματα που χαρακτηρίζουν τηνendomitriosi2 ενδομητρίωση. Το πυελικό άλγος συχνά περιγράφεται ως συνεχές, κυρίως στην πύελο ή στην οσφύ, μπορεί όμως να αντανακλά στα κάτω άκρα ή στις βουβωνικές χώρες. Συνήθως, εμφανίζεται 24-48 ώρες πριν από την έναρξη της εμμηνορρυσίας και η δυσμηνόρροια επιμένει καθ’ όλη την διάρκεια της εμμηνορρυσίας, αν και εμφανίζει μικρή υποχώρηση μετά την έναρξή της. Άλλα πυελικά συμπτώματα είναι αίσθημα βάρους και πίεσης ή και έντονο άλγος σπαστικού τύπου στο υπογάστριο. Σε περίπτωση που συμβεί ρήξη ενδομητριώματος – ενδομητριωσική ωοθηκική κύστη – παρουσιάζεται γενικευμένο κοιλιακό άλγος και περιτοναϊσμός.
Όταν η μήτρα είναι καθηλωμένη λόγων συμφύσεων ή υπάρχει εξαρτηματική μάζα – ενδομητρίωμα – καθηλωμένη με συμφύσεις στον δουγλάσειο, είναι δυνατόν να υπάρχει εν τω βάθει δυσπαρεύνεια.
Διαταραχές του κύκλου δεν είναι συνήθεις στην ενδομητρίωση. Σε περίπτωση που υπάρχει εκτεταμένη καταστροφή ωοθηκικού ιστού είναι πιθανόν να εμφανισθούν βράχυνση του κύκλου και μηνορραγία
Οι απομακρυσμένες και μη συνήθεις εντοπίσεις της πάθησης δίνουν συμπτώματα ανάλογα με τα όργανα που έχουν προσβληθεί π.χ. καταμήνια αιμόπτυση σε πνευμονική ενδομητρίωση, αιματουρία σε προσβολή της ουροδόχου κύστης, μέλαινες κενώσεις σε προσβολή του εντέρου, συμπτώματα ειλεού λόγω δημιουργίας συμφύσεων, ισχιαλγία σε προσβολή του ισχιακού νεύρου κλπ.
Υπογονομότητα: Οι ακριβείς μηχανισμοί με τους οποίους η ενδομητρίωση επηρεάζει την γονιμότητα δεν είναι απολύτως endomitriosi3γωστοί. Φαίνεται ότι η πάθηση εμπλέκεται σε αρκετά βήματα της όλης διαδικασίας της γονιμότητας. Η δημιουργία συμφύσεων και η ανάπτυξη ουλώδους ιστού μπορεί να προκαλέσει ανατομικές βλαβες των σαλπίγγων και των ωοθηκών με αποτέλεσμα την παρεμπόδιση της ωοθυλακορρηξίας, της πρόληψης του ωαρίου. Οι μεταβολές στην απάντηση του ανοσοποιητικού συστήματος που έχουν διαπιστωθεί στην ενδομητρίωση φαίνεται ότι πρέπει να έχουν κάποια σχέση με την υπογονιμότητα που παρατηρείται στην πάθηση αυτή.
 
Διαγνωση
Επειδή η κλινική εικόνα της ενδομητρίωσης ποικίλει, δεν είναι παράξενο ότι αρκετές φορές διαφεύγει της προσοχής του γιατρού ή ακόμη τίθεται διάγνωση άλλων παθολογικών καταστάσεων όπως πυελικής φλεγμονώδους νόσου, συνδρόμου ευερέθιστου εντέρου ή ψυχοσωματικών προβλημάτων, με αποτέλεσμα να καθυστερεί η αντιμετώπιση της πάθησης.
Από το ιστορικό θα εκτιμηθεί ιδιαίτερα η ύπαρξη δυσμηνόρροιας, δυσπαρεύνειας, υπογονιμότητας και το βεβαρημένο ιοκογενειακό ιστορικό. Σε προχωρημένες καταστάσεις κατά την κλινική εξέταση η μήτρα πιθανόν να ευρίσκεται σε οπίσθιαendomitriosi4 κάμψη και να παρουσιάζει ελαττωμένη κινητικότητα ή ακόμη να είναι και καθηλωμένη. Εάν έχουν προσβληθεί οι ωοθήκες, συνήθως ανευρίσκονται κυστικοί σχηματισμοί (ενδομητρίωμα – σοκολατοειδής κύστη) και όλο το εξάρτημα μπορεί να είναι ευαίσθητο στην ψηλάφηση και προσκολλημένο στην μήτρα ή στο πυελικό τοίχωμα. Πιθανόν επίσης να ψηλαφώνται ευαίσθητα οζίδια στον δουγλάσειο στο ορθοκολπικό διάφραγμα ή στους ιερομητρικούς συνδέσμους. Η διάγνωση όμως επιβεβαιώνεται μόνον με άμεση επισκόπηση των εστιών με λαπαροσκόπηση ή λαπαροτομία (ανεύρεση ενδομητριωσικών κύστεων ή περιτοναϊκών εστιών, οι οποίες ανάλογα με τον βαθμό ίνωσης, διακρίνονται σε ερυθρές – πετεχειώδεις κυανέρυθρες ή λευκές) και αποδεικνύεται με ιστολογική εξέταση βλαβών.
Επιπρόσθετα χρησιμοποιούνται και άλλες διαγνωστικές μέθοδοι, όπως η υπερηχογραφία, ιδίως η διακολπική, η αξονική τομογραφία, ο μαγνητικός συντονισμόςκαι ο ποσοτικός προσδιορισμός του αντιγόνου CA-125 Η χρήση του δείκτη είναι κυρίως για παρακολούθηση της εξέλιξης της νόσου και την ανταπόκριση της στη θεραπεία και όχι διαγνωστικός διότι δεν αυξάνει απόλυτα.
 
Σταδιοποίηση
Σύμφωνα με την Αμερικανική Εταιρεία της Ιατρικής Αναπαραγωγής (ASRM) η ενδομητρίωση διακρίνεται από άποψη βαρύτητας σε τέσσερα στάδια :
Σταδιο Ι (ελάχιστη ) (1-5 βαθμοί)
Σταδιο ΙΙ (ελαφρά ) (6-15 βαθμοί)
Σταδιο ΙΙΙ (μέτρια ) (16-40 βαθμοί)
Σταδιο ΙV (βαριά ) (>40 βαθμοί)
Η σταδιοποίηση αυτή στηρίζεται σε ένα σύστημα βαθμολόγησης της έκτασης και της σοβαρότητας των βλαβών.
 
Αντιμετώπιση
Η ενδομητρίωση είναι μια δύσκολη, από άποψη θεραπευτικής αντιμετώπισης, πάθηση. Αρκετές φαρμακευτικές ουσίες και αρκετοί τρόποι χειρουργικής αντιμετώπισης έχουν χρησιμοποιηθεί και χρησιμοποιούνται.
Για την εκλογή του κατάλληλου θεραπευτικού σχήματος λαμβάνονται υπόψη η ηλικία της ασθενούς, η επιθυμία τεκνοποίησης, το στάδιο της πάθησης, η ένταση και το είδος των συμπτωμάτων, ο τύπος και τα χαρακτηριστικά των ενδομητριωσικών εστιών και η εμπειρία του θεράποντος ιατρού. Θα μπορούσε λοιπόν να υποστηριχθεί ότι στην πράξη η αντιμετώπιση της ενδομητρίωσης ειναι εξατομικευμένη.
 
Φαρμακευτική θεραπεία
Στηρίζεται στην γνώση ότι οι στεροειδείς ορμόνες είναι οι κύριοι ρυθμιστές της ανάπτυξης και της λειτουργίας του ενδομητρικού ιστού. Δύο θεραπευτικές στρατηγικές μπορούν να ακολουθηθούν. Η μία στην δημιουργία ακυκλικού υποοιστρογοναιμικού ορμονικού περιβάλλοντος, με αποτέλεσμα την υποστροφή ατροφία των ενδομητριωσικών εστιών και η άλλη στην δημιουργία ορμονικού περιβάλλοντος με υψηλές στάθμες ανδρογόνων ή συνθετικών γεσταγόνων. Η πρώτη στρατηγική επιτυγχάνεται με χρήση GnRH – ενώ η δεύτερη με χορήγηση νταναζόλης, μεθυλτεστοστερόνης, οξεικής μεδροξυπρογεστερόνης ή γκεστρινόνης.
Τα GnRH – ανάλογα χορηγούνται παρεντερικά ανά 28 ημέρες για 3-6 μήνες και προκαλούν ανατρέψιμα καταστολή της ωοθηκικής στεροειδογένεσης. Δρουν σε επίπεδο υπόφυσης και προκαλούν ελάττωση της απελευθέρωσης των γοναδοτροπίνων. Από τις άλλες ουσίες, κυρίως χρησιμοποιείται η νταναζόλη που είναι παράγωγο συνθετικού ανδρογόνου. Χορηγείται από το στόμα για 3-6 μήνες. Παρουσιάζει ανασταλτική δράση στην ωοθηκική στεροειδογένεση καθώς και ήπια ανασταλτική δράση στην παραγωγή των γοναδοτροπίνων, ενώ φαίνεται να εμπλέκεται ενεργά και στον ανοσοποιητικό μηχανισμό της ενδομητρίωσης.
 
Χειρουργική θεραπεία
endomitriosi5Διακρίνεται σε συντηρητική (συμφυσιόλυση, καταστροφή των εστιών με εξαίρεση ηλεκτροκαυστηρίαση ή εξάγχωση με Laser και σε ορισμένες περιπτώσεις διατομή του προϊερού νευρικού πλέγματος) και ριζική (υστερεκτομή με αμφοτερόπλευρη ωοθηκεκτομία με βαριά ενδομητρίωση). Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να γίνει συνδυασμός ορμονικής και χειρουργικής θεραπείας. Οι βλάβες της ενδομητριωσης και οι ωοθηκικές κύστες είναι δυνατό να απομακρυνθούν λαπαροσκοπικά .Στις γυναίκες ηλικίας κάτω των 35 ετών που επιθυμούν να τεκνοποιήσουν στις οποίες η νόσος είναι εντοπισμένη, η πλέον αποτελεσματική θεραπεία είναι η λαπαροσκοπική για την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων και τον περιορισμό της ασθένειας.
Πολυκιστικές Ωοθήκες
Σύνδρομο Πολυκυστικών Ωοθηκών (ΣΠΩ)
 
Διάγνωση και αιτιολογία του Συνδρόμου των Πολυκυστικών Ωοθηκών (ΣΠΩ)
Η διάγνωση του ΣΠΩ βασίζεται σήμερα στην παρουσία καθοριστικών παραγόντων. Το 2003, η Ομάδα Εργασίας Consensus για το ΣΠΩ του Rotterdeam ESHRE/ASRM PCOS επιχείρησε να δώσει μερικά απλά κριτήριαταξινόμησης του ΣΠΩ:
1. Διαταραχές της εμμηνορυσίας (ολιγοωορρηξία-ανωορρηξία)
2. Κλινικά και βιοχημικά σημεία υπερανδρογονισμού
3. Εντοπισμός τουλάχιστον μίας πολυκυστικής ωοθήκης στο υπερηχογράφημα
Η παρουσία 2 τουλάχιστον από αυτά τα κριτήρια επιτρέπει τη διάγνωση ΣΠΩ. Η αιτιολογία του ΣΠΩ είναι πολυπαραγοντική και δεν είναι ακόμη σαφές σήμερα ποιο συμβάν ενεργοποιεί την αλυσιδωτή αντίδραση της παθολογίας.
Αυτό που φαίνεται βέβαιο είναι ότι, ανεξαρτήτως του αρχικού συμβάντος, προκαλείται μια κατάσταση υπερανδρογονισμού (υπερβολική παραγωγή ανδρικών ορμονών) που πιθανώς οφείλεται:
- Σε αυξημένη και εσφαλμένη δραστηριότητα των ωοθηκικών κυττάρων
- Σε οικογενή ενζυμικά ελαττώματα
- Σε αντίσταση στην ινσουλίνη (IR)
(κατάσταση στην οποία μια φυσιολογική συγκέντρωση ινσουλίνης έχει εξασθενημένες βιολογικές επιδράσεις)
Η ινσουλίνη παράγεται από το πάγκρεας και είναι η ορμόνη που επιτρέπει στα κύτταρα να χρησιμοποιούν τη γλυκόζη που υπάρχει στο αίμα. Στις γυναίκες με ΣΠΩ με φυσιολογική παγκρεατική λειτουργία, η μειωμένη βιολογική επίδραση της ινσουλίνης (αντίσταση στην ινσουλίνη), προκαλεί μια αντιρροπιστική υπερινσουλιναμία (το πάγκρεας παραπλανάται από τη συγκέντρωση γλυκόζης στο αίμα και παράγει ινσουλίνη) που συμβάλλει στον υπερανδρογονισμό. Η παρουσία αντίστασης στην ινσουλίνη δεν συνεπάγεται πάντοτε δυσανεξία στη γλυκόζη και η γλυκαιμία (συγκέντρωση γλυκόζης στο αίμα) μπορεί να είναι κανονική.
 
Διαταραχές
Οι πλέον εμφανείς διαταραχές στο ΣΠΩ είναι ενδοκρινολογικής και μεταβολικής φύσεως:
1. Απουσία εμμηνορυσίας (αμηνόρροια) ή μη συχνή εμμηνορυσία (ολιγομηνόρροια)
Η έμμηνος ρήση εμφανίζεται συνήθως με συχνότητα 5-6 εβδομάδες, σε μερικές περιπτώσεις μόνο μία ή δύο φορές το χρόνο ή καθόλου
2. Στειρότητα
Η πλήρης ή σποραδική απουσία εμμηνορυσίας συσχετίζεται στο 70-80% των περιπτώσεων με απουσία ωορρηξίας
3. Υπερβολικό βάρος/παχυσαρκία
Παχυσαρκία παρατηρείται στο 30% με 75% των γυναικών με ΣΠΩ. Παρατηρείται αύξηση του σπλαγχνικού λίπους, δηλ. περιφέρεια μεγαλύτερη από 88 εκατοστά. Η αντίσταση στην ινσουλίνη εμποδίζει τα κύτταρα να χρησιμοποιήσουν τα σάκχαρα που περιέχονται στο αίμα, τα οποία αποθηκεύονται έτσι με τη μορφή λίπους
4. Ακμή και σμηγματόρροια
Η σμηγματόρροια συνδέεται με το γεγονός ότι οι σμηγματογόνοι αδένες υπερδιεγείρονται λόγω των ανδρογόνων και παράγουν υπερβολική ποσότητα σμήγματος. Η ακμή, αντιθέτως, προκαλείται από το φράξιμο των πόρων του δέρματος, με φλεγμονή και σχηματισμό πύου εντός του πόρου. Ο υπερανδρογονισμός επιφέρει τροποποιήσεις στη σύνθεση του σμήγματος, με συμφόρηση εντός του πόρου (φαγέσωρες)
5. Αλωπεκία
Αραίωση των τριχών της κεφαλής με ατροφία των θυλάκων των τριχών
6. Αρτηριακή υπέρταση, ελαττώματα ινωδόλυσης
Αυτές οι αλλαγές προκαλούν αυξημένο καρδιαγγειακό κίνδυνο, αλλά καθώς οι μεταβολικές αλλαγές σε νεαρά άτομα δεν είναι έντονες και καθίστανται εμφανείς μόνο μετά την εμμηνόπαυση, πολλές φορές υποεκτιμώνται. Η πιο συνηθισμένη αλλαγή παρατηρείται στο προφίλ λιπιδίων, με αύξηση των τριγλυκεριδίων και μείωση της χοληστερόλης HDL.
 
ΣΠΩ και διαταραχές του θυρεοειδούς.
Σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες, οι γυναίκες που πάσχουν από το Σύνδρομο των Πολυκυστικών Ωοθηκών παρουσιάζουν, στην πλειονότητα των περιπτώσεων, προβλήματα στο θυρεοειδή. Παραδείγματος χάριν, έχει αποδειχθεί ότι πολλές γυναίκες με ΣΠΩ έχουν υποθυρεοειδισμό. Ο θυρεοειδής αδένας βρίσκεται στη βάση του λαιμού απέναντι από την τραχεία. Αυτός ο αδένας παράγει και απελευθερώνει δύο σημαντικές ορμόνες: τη θυροξίνη (T4) και την τριϊωδοθυρονίνη (T3), που ελέγχουν το μεταβολισμό.
Ο υποθυρεοειδισμός είναι μια δυσλειτουργία που προκαλείται από τη μείωση της παραγωγής των ορμονών θυροξίνη (T4) και τριϊωδοθυρονίνη (T3), η οποία επιφέρει ουσιαστικές αλλαγές στο μεταβολισμό, μεταξύ των οποίων, αλλαγές στην όρεξη, μείωση της σεξουαλικής επιθυμίας, νοητική αδράνεια και υπνηλία.
Ο υποθυρεοειδισμός μπορεί να προκαλέσει πτώση του επιπέδου των σφαιρινών που συνδέονται με τις ορμόνες του φύλου (SHBG), που με τη σειρά της, οδηγεί σε αύξηση των συγκεντρώσεων της τεστοστερόνης, ενός από τους παράγοντες που συντελούν στην εμφάνιση ορισμένων συμπτωμάτων του ΣΠΩ, π.χ. στειρότητα, πολυκυστικές ωοθήκες, υπερτρίχωση και ακμή.
Επιπλέον, οι γυναίκες με ΣΠΩ μπορεί να έχουν προδιάθεση «επικράτησης των οιστρογόνων» με αποτέλεσμα τα υπερβολικά υψηλά επίπεδα οιστρογόνων να περιορίζουν την αποτελεσματικότητα των ορμονών του θυρεοειδούς.
Σύμφωνα με κάποιες μελέτες, το ένα τρίτο περίπου των ασθενών που πάσχουν από ΣΠΩ έχουν αυτοάνοση θυρεοειδοπάθεια, που συσχετίζεται ενδεχομένως με υποθυρεοειδισμό ή με κίνδυνο για εμφάνιση υποθυρεοειδισμού στο μέλλον. Ο υποθυρεοειδισμός, αν δεν αντιμετωπιστεί, επιδεινώνει και τις άλλες πτυχές του συνδρόμου, ειδικότερα, το μεταβολισμό και τον καρδιαγγειακό κίνδυνο. Είναι σημαντικό να λαμβάνεται υπόψιν και το αντίθετο, δηλ. ότι μια ασθενής με υποθυρεοειδισμό μπορεί να έχει και ΣΠΩ. Συχνά, επίσης, παρουσιάζονται αλλαγές στο μεταβολισμό του ασβεστίου με ανεπάρκεια βιταμίνης D3.
 
Συμπτώματα προβλημάτων στον θυρεοειδή:
  • Κόπωση
  • Αύξηση του σωματικού βάρους
  • Εξάψεις ή/και δυσανεξία στο κρύο
  • Συχνές ημικρανίες
  • Δέρμα και μαλλιά με ξηρότητα ή αποφολίδωση
  • Δυσκοιλιότητα
  • Ευερεθιστότητα, άγχος και κρίσεις πανικού
  • Τριχόπτωση
  • Κατακράτηση υγρών
  • Μείωση της ερωτικής επιθυμίας
  • Αύξηση της τεστοστερόνης
 Αν μια γυναίκα πάσχει από το Σύνδρομο των Πολυκυστικών Ωοθηκών, συνιστάται η επιβεβαίωση της καλής λειτουργίας του θυρεοειδούς με μέτρηση της TSH. Η TSH είναι μια ορμόνη που παράγεται από τον πρόσθιο λοβό της υπόφυσης και ελέγχει την εκκριτική δραστηριότητα των ορμονών του θυρεοειδούς, αυξάνοντας την παραγωγή τους.
Στην περίπτωση ήπιου υποθυρεοειδισμού, η διάγνωση είναι ίσως πιο δύσκολη και απαιτούνται πιο πολύπλοκες εργαστηριακές εξετάσεις και όχι μόνο μέτρηση της TSH, π.χ. έλεγχος της θερμοκρασίας σώματος για μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο και προσεκτική εκτίμηση των συμπτωμάτων και του κλινικού ιστορικού της ασθενούς.
Αλλά γιατί είναι συνηθισμένο να συνυπάρχουν ΣΠΩ και ασθένειες του θυρεοειδούς;
Δεν μπορεί να δοθεί μια οριστική απάντηση, αν και υπάρχουν πολλές εμπεριστατωμένες συσχετίσεις. Ο θυρεοειδής και οι ωοθήκες αποτελούν μέρος του ενδοκρινικού συστήματος. Επιπλέον, η αντίσταση στην ινσουλίνη, που είναι πολύ συχνή σε γυναίκες που πάσχουν από ΣΠΩ, συνδέεται με τη λειτουργία του θυρεοειδούς. Η αύξηση της παραγωγής TSH συσχετίζεται με αύξηση της
αντίστασης της ινσουλίνης.
Ο υποθυρεοειδισμός μπορεί να αντιμετωπιστεί και να τεθεί υπό έλεγχο με φάρμακα. Όταν ο θυρεοειδής λειτουργεί σωστά, περιορίζονται και τα συμπτώματα του ΣΠΩ. Τέλος, η σωστή διατροφή παίζει σημαντικό ρόλο στη θεραπεία του ΣΠΩ και των διαταραχών του θυρεοειδούς και συντελεί στη μείωση της αντίστασης στην ινσουλίνη.
 
Βιβλιογραφία
Bruce Jancin "PCOS Strongly Linked to Autoimmune Thyroiditis: Thyroid function tests advised in PCOS - Prevalence is Fourfold Higher". OB/GYN News. 1 Οκτωβρίου 2001.
Ghosh, S et al, Subclinical hypothyroidism: a determinant of polycystic ovary syndrome, Horm Res, 1993, 39(1-2):61-6. id Disease Remain Undiagnosed" . Ιανουάριος 2003.
Thyroid Disease, An Overview of Hypothyroidism and Hyperthyroidism, Της Nicole Galan, RN,About.com Guide. Obesità e syndrome dell'ovaio policistico, Decio Armanini, Francesco Giorgino e Cristina Fiore. Τμήμα Ιατρικών Επιστημών και Χειρουργικής - Κλινική Ενδοκρινολογίας, Πανεπιστήμιο Πάντοβα-Ιταλική Ομοσπονδία Γυναικολογίας και Μαιευτικής
 
 
Νέα στη θεραπεία για Σύνδρομο Πολυκυστικών Ωοθηκών (ΣΠΩ)
 
Ινομυώματα
Τα ινομυώματα είναι οι πιο συχνοί καλοήθεις όγκοι που εμφανίζονται στη μήτρα. Πρόκειται για αθροίσεις κυττάρων (μυϊκές ίνες και ινώδης ιστός) που το μέγεθός τους ξεκινά από 1 εκατοστό και μπορεί κάποιες φορές να ξεπεράσει ακόμη και τα 15 εκατοστά. Oι πιθανότητες να εξελιχθούν σε κακοήθεια είναι πολύ λίγες (0,1-0,5%).
 
Γιατί εμφανίζονται;
Επιστημονική απάντηση για τις ακριβείς αιτίες που προκαλούν τη δημιουργία τους δεν υπάρχει. Πιθανολογείται ότι εμφανίζονται όταν υπάρχει κληρονομική προδιάθεση ή εξαιτίας ορμονικών λόγων. Το σίγουρο είναι ότι η ανάπτυξή τους συνδέεται με τις γυναικείες ορμόνες (οιστρογόνα). Φυσικά, ρόλο παίζουν και οι ιδιαιτερότητες του κάθε οργανισμού.
 
ΙΝΟΜΥΩΜΑΤΑ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ
Ποια συμπτώματα σας έκαναν ν’ ασχοληθείτε με τα ινομυωματα μητρας;
Αιμορραγία ανάμεσα στις περιόδους
Αυξημένη αιμορραγία στην περίοδο
Πόνοι ή κράμπες στην κοιλιά • Αδικαιολόγητος πόνος στην πλάτη ή στα πόδια
Δυσκοιλιότητα
Συχνοουρία ή άλλα προβλήματα στο ουροποιητικό σύστημα
Πόνος κατά την σεξουαλική επαφή.
 
Πώς αντιμετωπίζονται;
Τα ινομυώματα ανάλογα με τη θέση τους, το μέγεθός τους, και την ηλικία της γυναίκας έχουν διαφορετική αντιμετώπιση:
 
Συντηρητική:
77 inomiomata
δηλαδή με απλή υπερηχογραφική παρακολούθηση, ή με φαρμακευτική αγωγή, όταν
α) βρίσκονται μέσα στο τοίχωμα της μήτρας, ή στην εξωτερική επιφάνειά της και το μέγεθός τους δεν ξεπερνάει τα 4cm
β) δεν προκαλούν κάποια συμπτωματολογία,
γ) δεν αυξάνουν με πολύ γρήγορο ρυθμό.
Όταν η γυναίκα βρίσκεται σε κλιμακτήριο μπορούμε να παρακολουθήσουμε συντηρητικά και ινομυώματα μεγαλυτέρου μεγέθους. Τα φάρμακα που υπάρχουν είναι ενέσημες ορμόνες, και γίνονται μία φορά το μήνα, ή κάθε τρείς μήνες. Ο τρόπος που δρούν είναι να σταματούν την περίοδο και έτσι να προκαλούν τεχνητή εμμηνόπαυση. Ο οργανισμός δεν παράγει οιστρογόνα και τα ινομυώματα δεν μεγαλώνουν άλλο. Μπορεί ακόμα και να συρρικνωθούν λίγο.
Η θεραπεία που επιλέγει ο γιατρός κατά περίπτωση εξαρτάται από την ηλικία της γυναίκας, το εάν έχει γίνει μητέρα ή όχι, το μέγεθος των ινομυωμάτων, τη θέση τους και τα συμπτώματα που της προκαλούν. Συνήθως μικρά ινομυώματα, που δίνουν λίγα ή και καθόλου συμπτώματα, χρειάζονται μόνο τακτική παρακολούθηση με υπερηχογραφικό έλεγχο ανά εξάμηνο.
 
Πότε πρέπει να αφαιρούνται χειρουργικά;
Αν είναι μεγάλα (πάνω από 5 εκ.), η χειρουργική αφαίρεσή τους είναι απαραίτητη (συνήθως γίνεται λαπαροσκοπικά). Μάλιστα, πριν την επέμβαση, η γυναίκα μπορεί, αν το κρίνει αναγκαίο ο γιατρός της, να ακολουθήσει συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή, για να περιοριστεί το μέγεθος των ινομυωμάτων και να αφαιρεθούν πιο εύκολα. Επίσης, το χειρουργείο είναι απαραίτητο όταν τα ινομυώματα δημιουργούν προβλήματα σε άλλα όργανα (λόγω πίεσης) ή προκαλούν αιμορραγία, αναιμία και υπογονιμότητα. Τέλος, είναι χρήσιμο να γνωρίζετε πως, αφαιρώντας τα ινομυώματα, αυτό δεν σημαίνει ότι θα απαλλαγείτε και οριστικά από το πρόβλημα. Δυστυχώς, υπάρχει το ενδεχόμενο να εμφανιστούν ξανά.
 
Η αντιμετώπιση των ινομυωμάτων είναι σήμερα μια απλή υπόθεση, που καθορίζεται ανάλογα με: 
Το μέγεθος και τον αριθμό τους
Τη σοβαρότητα των προβλημάτων που σας προκαλούν
Την ηλικία σας • Τη γενική κατάσταση της υγείας σας και
Την επιθυμία σας να προχωρήσετε σε εγκυμοσυνη.
 
Ανάλογα, λοιπόν, με τη δική σας περίπτωση, θα λύσουμε το πρόβλημα των ινομυωμάτων είτε με φαρμακευτική αγωγή, είτε με εμβολισμό ή με μια απλή χειρουργική αφαίρεση ινομυώματος(ινομυωματεκτομή).
 
Προβλήματα υπογονιμότητας.
Η ανάπτυξη ινομυωμάτων στη μήτρα είναι δυνατόν να προκαλέσει υπογονιμότητα κατά τους εξής τρόπους: 
α) λόγω μηχανικών εμποδίων , που μπορεί να δημιουργηθούν από στένωση , παραμόρφωση ή απόφραξη ενός τμήματος της μήτρας ή των σαλπίγγων
β) λόγω ακαταλληλότητας του ενδομητρίου για την εμφύτευση του γονιμοποιημένου ωαρίου.
 
Πώς γίνεται η διάγνωση των ινομυωμάτων;
Η διάγνωση τους γίνεται με τους υπερήχους, με αξονική ή και με μαγνητική τομογραφία. Επειδή αποτελούν συνήθως τυχαίο εύρημα, είναι άκρως απαραίτητο η κάθε γυναίκα να κάνει ένα υπερηχογράφημα μήτρας-ωοθηκών μία φορά το χρόνο.
 
Υστεροσκοπική αφαίρεση Ινομυώματος
 
 
Λαπαροσκοπική αφαίρεση Ινομυώματος
Ουρολοίμωξη
Ουρολοίμωξη! γιατί κολάω; μπορώ να προφυλαχτώ; τι πρέπει να κάνω για να μην ξανασυμβεί;
 
Τί είναι;
Η ουρολοίμωξη είναι φλεγμονή του ουροποιητικού συστήματος. Οι λοιμώξεις του ουροποιητικού οφείλονται σε παθογόνους οργανισμούς που προσβάλλουν τα ούρα, την ουροδόχο κύστη, την ουρήθρα και τον νεφρό.
 
Πως την κολλάς;
Οι αιτίες που μπορεί να βρεθείς στον γιατρό για ουρολοίμωξη είναι πολλές και αρκετά διαφορετικές μεταξύ τους...
Σεξουαλική επαφή... Μικρόβια που μεταφέρονται κατά την σεξουαλική πράξη και μπορούν να προσβάλουν την κύστη ή την ουρήθρα.
Κακή υγιεινή και λανθασμένες συνήθειες, όπως για παράδειγμα στην τουαλέτα. Ο απρόσεκτος καθαρισμός μπορεί να μεταφέρει μικρόβια από τον πρωκτό στην ουρήθρα και την κύστη και να προκαλέσει λοίμωξη.
Μολυσμένα νερά κατά την κολύμβηση που μεταφέρουν μικρόβια και ιούς.
Πολλές φορές όλα τα παραπάνω, με μια κάποια μεγαλύτερη ευαισθησία στην περιοχή, η οποία και οφείλεται σε κληρονομικότητα η σε ανατομικές διαταραχές της ευαίσθητης περιοχής της γυναικας,οπωε παραδείγματος χάρη,σε μη σωστή αποκατάσταση της περιοχής μετά από εργώδη τοκετό,καθώς και άλλα.
 
Τι μπορεί να προκαλέσει την ουρολοίμωξη;
Τα μικρόβια που προκαλούν ουρολοιμώξεις είναι πολλά και σε πολλές περιπτώσεις το είδος του μικροβίου εξαρτάται και από την αιτία που προκάλεσε την ουρολοίμωξη. "Εντερικά μικρόβια, σεξουαλικώς μεταδιδόμενα παθογόνα μικρόβια, μυκοβακτήρια, μύκητες, ιοί και παράσιτα. Το πιο σύνηθες μικρόβιο είναι το escherichia coli. Σε ορισμένες περιπτώσεις, σεξουαλικώς μεταδιδόμενα όπως τα Chlamydia trachomatis, η neisseria gonorrhoeae, ο ιός του έρπητα έχουν κυρίαρχο ρόλο"!
 
Τα συμπτώματα
Υπάρχουν κάποια συγκεκριμένα συμπτώματα που πρέπει να σε βάλουν σε υποψίες για το ενδεχόμενο ουρολοίμωξης:
Τσούξιμο, κάψιμο, κατά τη διάρκεια της ούρησης
Συχνές επισκέψεις στην τουαλέτα/Συχνοουρία/ μικρή ποσότητα ούρων κάθε φορά ή σταγόνες!
Πυρετός με πιο σύνηθες την εμφάνιση δέκατων
Ναυτία, κοιλιακό πόνο ή ακόμη και εμετό
Είναι όμως πολύ πιθανό να μην εμφανίζεται κανένα από τα παραπάνω συμπτώματα, πάρα μόνο μια θετική καλλιέργεια ούρων Σε αυτήν την περίπτωση, λέγονται ασυμπτωματικές ουρολοιμώξεις. Συνήθως, δέκα ημέρες μετά την εφαρμογή της θεραπείας συνιστάται επανάληψη της καλλιέργειας ούρων, το διάστημα αυτό όμως μπορεί να ποικίλει ανάλογα με την κάθε περίπτωση.
 
Τι να κάνεις για να προφυλαχθείς
Για να απαντήσεις στο παραπάνω ερώτημα, πρέπει να εντοπίσεις τι κάνεις λάθος στην καθημερινότητά σου. Κακές συνήθειες, αμέλεια και έλλειψη προσοχής μπορούν να σου φέρουν μπελάδες. Η μη λήψη επαρκούς ποσότητας νερού, η χρήση τοπικών αντισυλληπτικών όπως σπερματοκτόνων και διαφραγμάτων, οι κακές συνθήκες υγιεινής που εκθέτουν την ουρήθρα σε μικρόβια από τον πρωκτό, η έκθεση σε μολυσμένα νερά, η αμέλεια του προφυλακτικού είναι οι πιο βασικοί παράγοντες προσβολής από ουρολοίμωξη.
 
Τι πρέπει να κάνεις;
  • Πίνεις πάντα πολύ νερό. Ειδικά το καλοκαίρι, το έχει ανάγκη και ο οργανισμός σου. Τα πολλά υγρά μπορεί να είναι και το "φάρμακό" σου στα πρώτα στάδια μιας κυστίτιδας, ώστε να αποφύγεις την αντιβίωση.
  • Καλή υγιεινή και καθαριότητα. Πλύσιμο των χεριών πάντα μετά την τουαλέτα από όλους χωρίς καμία εξαίρεση! Το ίδιο φυσικά πρέπει να συμβαίνει και με την περιοχή των γεννητικών οργάνων, ειδικά πριν και μετά την σεξουαλική επαφή. Να ξέρεις πως είναι πολύ καλό να ουρήσεις ακριβώς μετά την σεξουαλική επαφή! Επίσης, αν ένας από τους δύο εμφανίσει ουρολοίμωξη, καλό είναι να ακολουθήσει αγωγή και ο σύντροφός του.
  • Προσοχή στο κολύμπι. Η επαφή με το νερό μπορεί να έχει δυσάρεστες επιπτώσεις στο θέμα αυτό. Αυτό φυσικά οφείλεται σε μολυσμένα νερά και μικρόβια που μπορεί να υπάρχουν εκεί. Για αυτό και συχνά το πρόβλημα εμφανίζεται ιδιαίτερα σε πισίνες με πολύ κόσμο και αραιή ανανέωση του νερού.
  • Αποφεύγεις τα πολύ στενά ρούχα/τζιν και συνθετικά εσώρουχα. Αν έχεις ευαισθησία, ίσως θα έπρεπε να αποχαιρετίσεις το ασφυκτικά στενό στον καβάλο τζιν σου ή τα συνθετικά δαντελωτά εσώρουχα. Για να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο... Προτίμησε ρούχα άνετα και βαμβακερά εσώρουχα που προστατεύουν την υγιεινή της περιοχής!
Υστεροσκόπηση
Η μέθοδος της Υστεροσκόπησης είναι πρωτοποριακή για τα δεδομένα. Πρόκειται για μια μέθοδο εξέτασης της ενδομήτριας κοιλότητας (εσωτερικό της μήτρας) με τηλεσκόπιο. Με την Υστεροσκόπηση, εξετάζεται το εσωτερικό της μήτρας με μεγαλύτερη ακρίβεια και αξιοπιστία από αυτήν του διακολπικού υπερηχογραφήματος. Με την υστεροσκόπιση δεν υπάρχουν τομές, ο μετεγχειρητικός πόνος είναι αμελητέος, η ασθενής εξέρχεται από το νοσοκομείο κατά κανόνα την ημέρα της επέμβασης και επανακτά την φυσιολογική δραστηριότητα 2-3 ημέρες αργότερα.
 
Η υστεροσκόπηση μπορεί να γίνει σε οποιαδήποτε φάση του καταμήνιου κύκλου. Προτιμούμε όμως να την πραγματοποιούμε αμέσως μετά την έμμηνο ρύση, ειδικά όταν πρόκειται να αφαιρέσουμε πολύποδες, ινομυώματα, συμφύσεις, σπιράλ κ.λ.π, ενώ όταν επιθυμούμε να διερευνήσουμε την ενδομητρική κοιλότητα για πιθανή υπερπλασία προτιμούμε να την διεξάγουμε κατά τη δεύτερη φάση του κύκλου (μετά το μέσον αυτού). Η υστεροσκόπηση διακρινεται επίσης σε :
διαγνωστική
επεμβατική
78 ysteroskopish
 
Ενδείξεις υστεροσκόπησης.
Υπογονιμότητα
Καθ’έξιν αποβολές
Ενδομητρικές συμφύσεις
Υποβλεννογόνια ινομυώματα
Πολύποδες
Διάφραγμα ενδομητρικής κοιλότητος
Ξένα σώματα, σπιραλ
Υπερπλασία του ενδομητρίου
Μητρορραγίες
Υποψία καρκίνου του ενδομητρίου
 
Αντενδείξεις υστεροσκόπησης
Ενεργός ενδομήτρια ή πυελική φλεγμονή
Προσφατη διάτρηση μήτρας μετά από επέμβαση
Κύηση
Μεγάλη και αθρόα αιμορραγία
Καρκίνος τραχήλου
 
Γενικά η υστεροσκόπηση αποτελεί σήμερα μια πολύ ασφαλή εξέταση – επέμβαση με ελάχιστες επιπλοκές, που αφορούν συνήθως την αναισθησία, την τεχνική κατάρτιση του γιατρού και το διατατικό μέσο.
 

 

 



ΑΝΑΚΤΗΣΤΕ ΤΗΝ
ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΣΑΣ ΕΥΤΥΧΙΑ
Με το πέρασμα του χρόνου οι φυσικές εξελίξεις στη ζωή μιας γυναίκας όπως ο τοκετός και οι αρμονικές αλλαγές μπορεί να οδηγήσουν σε ανεπιθύμητες καταστάσεις όπως ακράτεια ούρων, κολπική χαλάρωση, ξηρότητα και υποτροπιάζουσες λοιμώξεις.

Όλα αυτά ενδέχεται να υποβαθμίσουν την ποιότητα της ζωής σας και να μειώσουν την αυτοπεποιθεσή σας.

Η FemiLift είναι η νέα σύγχρονη ελάχιστα επεμβατική θεραπεία που επιφέρει θεαματικά αποτελέσματα σε αρκετά γυναικολογικά ζητήματα, ανεξάρτητα από την ηλικία ή το στάδιο που βρίσκεστε στη ζωή σας. Είναι σύντομη, ανώδυνη, απολύτως ασφαλής και προσφέρει υψηλής ποιότητας αποτελέσματα.

Πιστεύουμε ότι κάθε γυναίκα αξίζει να απολαμβάνει στο έπακρο την ευεξία που της χαρίζει η θηλυκότητα της και να ζει πάντοντε σε αρμονία με το σώμα και τον ευτό της.

ΝΕΑ ΚΑΙΝΟΤΟΜΟΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ
ΑΝΑΔΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΟΧΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΑΣΤΙΚΟΤΗΤΑΣ
Όπως η επιδερμίδα έτσι και ο κολπικός ιστός αποτελείται από ίνες κολλαγόνου οι οποίες του προσδίδουν αντοχή και ελαστικότητα. Η τεχνική FemiLift μέσω της καινοτόμου τεχνολογίας CO2, lazer εφαρμοζει ήπια θερμότητα στον κολπικό ιστό, διεγείροντας με αυτόν τον τρόπο την αναγέννηση του κολλαγόνου και την διέγερση των ινών ελαστίνης.

ΓΡΗΓΟΡΑ ΚΑΙ ΑΝΩΔΥΝΑ
ΧΩΡΙΣ ΑΠΟΘΕΡΑΠΕΙΑ
Ένα από τα σημαντικότερα πλεονεκτήματα της θεραπείας FemLift είναι το ότι πραγματοποιείται σε σύντομο χρονικό διάστημα, δίχως να επηρεάζει την καθημερινότητα σας. Όπως σε κάθε παρόμοια κολπική εξέταση με υπέρηχο, ο γιατρός εισάγει μια ειδικά σχεδιασμένη κεφαλή (probe) μια χρήσης εντός του κόλπου και εφαρμόζει με ήπιο τρόπο την τεχνική στον κολπικό ιστό.
Η θεραπεία διαρκεί λιγότερο από 30 λεπτά, είναι σχεδόν ανώδυνη και χωρίς παρενέργειες. Μπορείτε να επιστρέψετε στι καθημερινές σας δραστηριότητες αμέσως μετά τη θεραπεία.

ΣΕ ΠΟΙΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΗΘΕΙ Η ΘΕΡΑΠΕΙΑ
FEMILIFT

ΣΥΣΦΙΓΞΗ ΚΟΛΠΟΥ

Με το πέρασμα των χρόνων, ο κολπικός ιστός διατείνεται ειδικά μετά από έναν τοκετό - δημιουργώντας αίσθηση χαλάρωσης και μειωμένη <<ευαισθησία>> στην περιοχή. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη μειωμένη ιακνοποίηση κατα τη σεξουαλική επαφή, επηρεάζοντας σε μεγάλο βάθμο την ποιότητα ζωής.

Η θεραπεία Femilift σύσφίγγει τον κόλπο μέσω τηε αναδόμησης του κολλαγόνου των κολπικών τοιχωμάτων και της ανάπλασης του υπάρχοντος κολπικού ιστού. Επίσης, βελτιώνει σημαντικά το επίπεδο της σεξουαλικής ικανοποίησης, αυξάνοντας την ευαισθησία κολπικών υποχέων.

ΑΚΡΑΤΕΙΑ ΟΥΡΩΝ (SUI)
Η ακράτεια ούρων (SUI) είναι η ακούσια απώλεια ούρων έπειτα από αύξηση της πιέσης στην περιοχή της κοιλιάς που μπορεί να προκληθεί από τον βήχα, το φτέρνισμα, το γέλιο ή την άσκηση. Οφείλεται στη μειωμένη αντοχή της ουρήθρας λόγω της αποδυναμωμένης στήριξης της υποστηρικτικής δομής. Η τεχνική FemiLift εφαρμόζεται σε όλη την περιοχή που παρέχει στήριξη στην ουρήθρα, αυξάνοντας την πυκνότητα των τοιχωμάτων του κόλπου και ενισχύοντας την υποστηρικτική δομή του. Μειώνει τα συμπτώματα της ακράτειας και σταδιακά αποκαθιστά αποτελεσματικά την πλήρη εγκράτεια.

ΜΕΤΕΜΜΗΝΟΠΑΥΣΗ
Η αλλαγή στις ορμόνες που επέρχεται με την εμμηνόπυαση μπορεί να προκαλέσει αλλαγές στην εσωτερική επίστρωση του κόλπου όπως μείωση του πάχους, ξηρότητα, μειωμένη ελάστικότητα και φλεγμονές. Η θεραπεία FemiLift αναζωογονεί την κολπική επίστρωση, αυξάνει την πυκνότητα των τοιχωμάτων του κόλπου και αποκαθιστά τη λίπανση στην περιοχή. Επιπλέον, η θεραπεία μειώνει τα δυσάρεστα συμπτώματα όπως αυτό της φαγούρας και της αίσθησης καψίματος, βελτιώνοτας την τριβή και επομένως και τη σεξουαλική επαφή.

ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΤΟΚΕΤΟ
Ο τοκετός μια από τις σημαντικότερες στιγμές της ζωής μας μιας γυναίκας, προκαλεί αρκετές φυσιολογικές αλλαγές στο γυναικείο σώμα. Μετά τον τοκετό, η περιοχή του κόλπου είναι πιο χαλαρή, ξηρή και το πυελικό έδαφος έχει αποδυναμοθεί. Με την τεχνική FemiLift επιτυχάνεται η πλήρης ανάπλασης της κολπικής περιοχής, ενδυναμώνοντας τον κολπικό ιστό και αποκαθιστώνας την αντοχή και την ελαστικότητα του.

ΚΟΛΠΙΚΗ ΞΗΡΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΥΠΟΤΡΟΠΙΑΖΟΥΣΕΣ ΛΟΙΜΩΞΕΙΣ
Η τεχνική FemiLift ενδεικνύται, επίσης, για γυναίκες με ξηρότητα και υποτροπιάζουσες κολπικές λοιμώξεις, ανανεώνοντας την κολπική επίστρωση και αποκαθιστώντας την κολπική λίπανση. Η θεραπεία αυξάνει την τοπική αυτοάμυνα και την αιμάτωση της περιοχής, παράγει νέο υγιή ιστό με μεγαλύτερη ανοσολογική αντίσταση στις λοιμώξεις και βοηθά στην ομαλοποίηση των φυσιολογικών επιπέδων PH του κόλπου.

 


ΗΡΩΩΝ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ 67, Πειραιάς 18536 / Πειραιάς
Τηλέφωνο: 2104184045